پيامبر در حالى كه امامه را بر دوش داشت به نماز ايستاد و چون به ركوع مىرفت او را به زمين مىگذاشت و چون برمىخواست ، دوباره به دوش مىگرفت و تا انتهاى نماز چنين مىكرد » . در روايت ديگر مىگويد : « ما در نماز ظهر و يا عصر رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله را مىديديم كه بلال او را به نماز مىخواند و چون ايشان به سوى ما مىآمد ، أمامه دختر ابو العاص و دخترِ دختر پيامبر بر دوش ايشان بود . پس رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله در محل نماز خويش ايستاد و ما پشت سر ايشان ايستاديم و امامه هم‌چنان سر جاى خود ( بر دوش پيامبر ) بود . پيامبر تكبير گفت و ما نيز تكبير گفتيم . هر گاه پيامبر مىخواست به ركوع رود أمامه را بر زمين مىگذاشت ، ركوع و سجده را به جاى مىآورد و بعد از تمام شدن سجده و به هنگام برخاستن ، او را بر مىداشت و به جاى خود ( بر دوش خويش ) باز مىگرداند . پيامبر همواره در تمام ركعات نماز با او چنين مىكرد تا اين كه از نماز فارغ شد . عالمان اهل سنّت بر اساس اين روايات ، به طرح مباحث فقهى پرداخته‌اند . ابن حجر عسقلانى در فتح البارى و در شرح اين حديث مىنويسد : وقال النووي : ادّعى بعض المالكية أنّ هذا الحديث منسوخ ، وبعضهم أنّه من الخصائص ، وبعضهم أنّه كان لضرورة . وكلّ ذلك دعاوى باطلة مردودة لا دليل عليها ، وليس في الحديث ما يخالف قواعد الشرع لأنّ الآدمي طاهر و ما في جوفه معفوٌّ عنه وثياب الأطفال وأجسادهم محمولة على الطهارة حتى تتبين النجاسة ، والأعمال في الصلاة لا تبطلها إذا قلّت أو تفرقت ودلائل الشرع متظاهرة على ذلك ، وإنما فعل النبي صلّى اللَّه عليه وآله ذلك لبيان الجواز . وقال الفاكهاني : وكان السرّ في حمله أمامة في الصلاة دفعا لما كانت العرب تألفه من كراهة البنات وحملهن ، فخالفهم في ذلك حتى في الصلاة للمبالغة في ردعهم والبيان بالفعل قد يكون أقوى من القول ،